เมื่อรายงานสุดท้ายของปี 2025 ถูกยื่นที่สำนักงานใหญ่ NTSB ข้อมูลกลับเผยความขัดแย้งขึ้น

ผิวเผินแล้ว ตัวเลขของปีที่ผ่านมาเป็นชัยชนะของวิศวกรรมและการกำกับดูแล: เหตุการณ์ที่บันทึกได้ทั้งหมดลดลงเกือบ 10% และอุบัติเหตุที่มีผู้เสียชีวิตลดลงมากกว่า 11%.

ที่สำคัญที่สุด จำนวนผู้เสียชีวิตลดลงจาก 763 คนในปี 2024 เหลือ 555 คนในปี 2025 ซึ่งเป็นการลดลงถึง 27.3%

อย่างไรก็ตาม ภายใต้การลดลงของจำนวนผู้เสียชีวิตที่น่าชื่นชมนั้น มีสถิติหนึ่งที่ควรทำให้ผู้กำกับดูแลทุกคนต้องหยุดคิด: จำนวนผู้บาดเจ็บเพิ่มขึ้น.

แม้จำนวนผู้เสียชีวิตจะลดลง แต่จำนวนผู้บาดเจ็บเพิ่มขึ้น 4.2%.

ในศัพท์เรียบๆ ทางความปลอดภัยการบิน นี่คือปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "injury conversion" ซึ่งหมายถึงว่าอุบัติเหตุทางอากาศดูจะทำให้รอดชีวิตได้มากขึ้น

{{REC}}

ความก้าวหน้านี้แสดงให้เห็นว่าถึงแม้เครื่องจักรของเราจะเก่งขึ้นในการปกป้องเรา แต่ระบบโดยรวมยังล้มเหลวในการป้องกันไม่ให้เราเข้าไปอยู่ในอันตรายตั้งแต่ต้น

ตารางนี้รวบรวมมาจากหน้าเว็บเหตุการณ์/อุบัติเหตุของ NTSB:

ข้อสรุปที่โดดเด่นที่สุดจากปี 2025 คือเราได้เข้าสู่ยุคที่โครงสร้างตัวเครื่องบินกลายเป็นป้อมปราการ

เราเห็นสิ่งนี้ได้จากความสำเร็จของปรากฏการณ์ "injury-conversion" ที่นิยามปีนี้

{{AD}}

ยกตัวอย่างการลงจอดฉุกเฉินของ Delta Connection Flight 4819 ที่โตรอนโตเมื่อต้นปีนี้.

โครงลำตัวถูกทำลาย ซึ่งเมื่อสิบปีก่อนฉากแบบนี้แทบจะต้องกลายเป็นเหตุสอบสวน 'กล่องดำ' สำหรับเหตุการณ์ที่มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก.

แต่ห้องโดยสารยังคงสภาพสมบูรณ์ยาวพอที่ลูกเรือจะทำการอพยพตามแบบอย่างได้

ผลลัพธ์? จำนวนในคอลัมน์ "ผู้บาดเจ็บ" พุ่งขึ้น แต่ในคอลัมน์ "รอดชีวิตได้" ถือเป็นชัยชนะ.

นี่คือผลจากงานวิจัยหลายสิบปีเกี่ยวกับวัสดุหน่วงไฟและความแข็งแรงของรางที่นั่ง.

อย่างไรก็ตาม ปี 2025 ยังได้เปิดเผยจุดอ่อนของโครงสร้างพื้นฐานการจราจรทางอากาศของเรา

การชนกันกลางอากาศเหนือแม่น้ำ Potomac ในเดือนมกราคม ที่เกี่ยวข้องกับเครื่องบินพาณิชย์ CRJ700 และ Black Hawk ของทหาร เตือนว่าแม้จะมีวิศวกรรมด้านความปลอดภัยมากมายเพียงใด ก็ไม่อาจป้องกันเครื่องบินจากการชนที่ไม่คาดคิดได้

ด้วยผู้เสียชีวิตถึง 67 คนในคืนนั้น เหตุการณ์นี้กลายเป็นตัวถ่วงที่น่าสะพรึงของยอดผู้เสียชีวิตในปี 2025

การสอบสวนชี้ไปที่ปัญหาขาดแคลนบุคลากร ATC และพื้นที่ไร้การสื่อสารในแนวการจราจรที่หนาแน่น

{{AD}}

เป็นความเห็นที่แพร่หลายในอุตสาหกรรมว่าพวกเราพึ่งพานักบินมากเกินไปในการ "see and avoid" เพราะระบบพื้นดินของเรากำลังถึงจุดที่รับไม่ไหว

เดือนมิถุนายน 2025 มีเหตุการณ์สำคัญที่น่าใจหาย: การสูญเสียเครื่อง Boeing 787 Dreamliner ครั้งแรกที่เป็นเหตุมีผู้เสียชีวิตและตัวเครื่องสูญหายโดยสิ้นเชิง.

อุบัติเหตุการตกอย่างโศกนาฏกรรมของ Air India Flight 171 ที่ Ahmedabad ยุติสถิติความปลอดภัยที่สมบูรณ์ของรุ่นนี้ที่ยืนยาวมานานหนึ่งทศวรรษ.

แม้นักสอบสวนยังคงวิเคราะห์ข้อมูล เหตุการณ์นี้ก็ส่งแรงสั่นสะเทือนไปทั่วอุตสาหกรรมที่อาจจะเริ่มรู้สึกสบายใจกับแนวคิดว่าเครื่องบินสมัยใหม่เป็น "ultra-safe" มากเกินไป

เหตุการณ์ 1,517 ครั้งในปี 2025 บอกเราว่าเรายังคงท้าทายโชคชะตาบ่อยเกินไป

เราได้บรรลุการลดผลลัพธ์ของอุบัติเหตุได้สำเร็จ (การระงับไฟที่ดีขึ้น การฝึกอบรม ซอฟต์แวร์ ฯลฯ) แต่เรายังไม่เชี่ยวชาญในการป้องกันความผิดพลาดของมนุษย์ที่นำไปสู่อุบัติเหตุเหล่านี้

การลดลงของผู้เสียชีวิตถือเป็นเครดิตแก่วิศวกรที่บริษัทผู้ผลิตเครื่องบินเหล่านี้ แต่ว่าการยังคงมีเหตุใกล้ชิดทางกลางอากาศและการบุกรุกบนรันเวย์นั้นเป็นความล้มเหลวของหน่วยงานกำกับดูแลที่จัดการผู้ควบคุมการจราจรของเรา

{{AD}}

เมื่อเราเข้าสู่ปี 2026 เราไม่อาจคาดหวังให้เครื่องจักรทำงานทุกอย่างแทนมนุษย์ได้

เราต้องแก้ปัญหาเรื่องความเหนื่อยล้าของ ATC ช่องว่างในการฝึกนักบิน และระบบเรดาร์ที่เก่าแล้ว ซึ่งเป็นปัจจัยที่ทำให้มีผู้เสียชีวิต 555 คนในปีนี้

เรากำลังทำได้ดีขึ้นในการรอดจากการชน แต่ตอนนี้เราต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้เหตุเหล่านี้เกิดขึ้นตั้งแต่แรก.