امروزه که اتصال در حین پرواز در مرکز هر بحثی درباره تجربه مسافر قرار دارد، صنعت بر یک معیار واحد متمرکز شده است: مگابیت بر ثانیه. با ورود Starlink از SpaceX به بخش هوانوردی تجاری، روایت به سوی یک «مسابقه سرعت» تغییر کرده است؛ جایی که برنده عملاً کسی است که بتواند بیشترین توان گذرگاه را در ارتفاع کروز ارائه دهد.

با این حال، در حالی که بازار به دنبال این جذابیت خام پهنای باند است، Gogo Business Aviation — بازیگر دیرپای وای‌فای داخل پرواز صنعت — راهی متفاوت را انتخاب کرده است. در یک مصاحبه اخیر با AeroXplorer، SVP شرکت Gogo، Dave Falberg، به وضوح گفت: Gogo در مسابقه سرعت رقابت نمی‌کند. 

در واقع، Gogo در رقابتی بر سر قابلیت اطمینان و یکپارچگی رقابت می‌کند.

{{REC}}

تخصصی در مقابل عمومی

بزرگ‌ترین مانع برای هر تازه‌وارد در BizAv پیچیدگی بسیار زیاد این عرصه است. برخلاف اینترنت خانگی یا ناوگان خطوط هوایی تجاری، هوانوردی تجاری به مشتریانی با توقعات بالا خدمت می‌دهد.

«مشتریان در سراسر جهان — مخصوصاً در آن بخش از بازار که BBJs پرواز می‌کنند — بسیار سخت‌پسند هستند. توقعات بالایی وجود دارد. مطمئناً در خاورمیانه هم ما این را تجربه می‌کنیم،» Falberg گفت. او اضافه کرد: «فکر می‌کنم محصولی که در اکوسیستم پشتیبانی GoGo قرار گرفته، ترکیب ایده‌آلی است تا مطمئن شویم توقع مشتری و عملکرد سیستم به شکلی تحویل داده می‌شود که آنها انتظار دارند.»

در واقع، Gogo بیست و پنج سال صرف سفارشی‌سازی راه‌حل‌های خود برای همین جایگاه کرده است. در حالی که Starlink به‌عنوان یک شرکت فضایی محور مصرف‌کننده که به صنعت هوانوردی تطبیق یافته دیده می‌شود، Gogo خود را در ذات یک شرکت بومی حوزه هوانوردی می‌بیند.

{{AD}}

از نظر Falberg، انتخاب Starlink به معنای خرید یک «محصول» است، در حالی که انتخاب Gogo ورود به یک اکوسیستم است. یک بخش ماهواره‌ای مستقل داده فراهم می‌کند، اما Gogo مجموعه‌ای از ابزارها را ارائه می‌دهد که با سامانه‌های داخلی هواپیما یکپارچه می‌شوند.

«یکی از دلایلی که مشتریان دوباره پیش ما می‌آیند انعطاف‌پذیری ماست … ارائه تجربه‌ای که وقتی بخش‌های مستقل روی هواپیما دارید در دسترس نیست،» او گفت.

معیار اشتباه؟

موفقیت Gogo صرفاً با سرعت دانلود سنجیده نمی‌شود، بلکه با منطق تجاری تعبیه‌شده در سخت‌افزار سنجیده می‌شود. همراه با تدابیر امنیتی سطح سازمانی که برای به حداقل رساندن هک و جعل طراحی شده‌اند، محصولات Gogo امکان ایجاد زیرساخت لایه‌ای را فراهم می‌کنند تا تجربه‌ای بی‌وقفه برای مسافر تضمین شود، حتی در زمان خرابی سیستم.

در واقع، برای مشتریانی که از راهکار ترکیبی مدار زمین‌آهنگ (GEO) و مدار نزدیک به زمین (LEO) استفاده می‌کنند، سیستم قادر است بین این دو با حداقل تأثیر بر تجربه کاربر سوئیچ کند.

«در بیشتر مواقع، وقتی از LEO به GEO یا از GEO به LEO سوئیچ می‌کنید، واقعاً تفاوتی احساس نخواهید کرد،» Falberg گفت. «تنها زمانی که ممکن است در کنفرانس ویدیویی چیزی ببینید این است که سرعت آپلود شما کمی تغییر کند، پس ممکن است کمی جهش یا jitter ببینید وقتی انتقال انجام می‌شود، اما ما سعی می‌کنیم با تنظیمات صدا این را به حداقل برسانیم.»

اما در دنیایی که این‌قدر به سرعت دانلود و آپلود گیر داده است، چرا این مهم است؟

{{AD}}

پاسخ به ظرفیت برمی‌گردد.

Falberg استدلال می‌کند که — به‌ویژه در هوانوردی تجاری — یک هواپیما نیازی ندارد تنها به این خاطر که سریع‌ترین وای‌فای در دسترس است به آن مجهز شود. او وضعیت را با وای‌فای خانگی‌اش مقایسه کرد:

«من 500 مگابیت تا خانه‌ام دارم. بچه‌هایم همه آنجا گشت‌وگذار می‌کنند — همه‌شان Xboxes، Playstations و هر چیز دیگری استفاده می‌کنند. به سختی بیش از 100 مگابیت در ثانیه مصرف می‌کنند. آنها برای این کار به آنقدر ظرفیت نیاز ندارند. همان موضوع وقتی داخل هواپیما هستید و دارید ویدیو استریم می‌کنید یا کنفرانس ویدیویی دارید صدق می‌کند؛ لزوماً از حداکثر ظرفیتی که روی هواپیما در دسترس است استفاده نخواهید کرد.»

Gogo چگونه رقابت می‌کند؟

«مسابقه سرعت Starlink» فرض می‌کند که ماهواره‌های LEO تنها پاسخ هستند. با این حال، Gogo مخالف است؛ آنها رویکرد «نیازها اول، فناوری دوم» را اتخاذ کرده‌اند.

{{AD}}

به جای آغاز با یک محصول خاص، تیم‌های مدیریتی Gogo با هدف نهایی شروع می‌کنند. برای مثال، اگر مشتری منحصراً در آمریکای شمالی با یک جت سبک پرواز کند، یک آنتن بزرگ LEO ممکن است بیش از حد باشد. در آن صورت، معایب ناشی از افزایش درگ ممکن است بر مزیت سرعت اینترنت بالاتر غلبه کند، بنابراین شبکه Air-to-Ground (ATG) یا 5G Gogo ممکن است تناسب بهتری داشته باشد.

با این حال، اگر مأموریت جهانی و پهن‌باند بالا باشد، Gogo می‌تواند همچنان با محصولی مانند Galileo این نیاز را برآورده کند.

با پایبندی به رویکرد بی‌طرف نسبت به فناوری، Gogo می‌تواند اطمینان حاصل کند که مشتری برای چیزی بیش از نیازش پول پرداخت نمی‌کند یا سخت‌افزاری را حمل نمی‌کند که برای بدنه هواپیمایش بهینه نشده باشد.

Gogo همچنین بر عنصر انسانی در ارتباطات تجاری خود تکیه می‌کند. در دنیای هوانوردی تجاری، لازم شدن ایجاد یک تیکت پشتیبانی تا حد زیادی بازگشت به عقب محسوب می‌شود.

در گفتگو، Falberg این موضوع را تأیید کرد و درباره پذیرش آن توسط مشتریان Gogo گفت:

«فکر می‌کنم مشتریان واقعاً قدر این را می‌دانند که می‌توانند با تیم‌های مدیریت حساب و تیم‌های پشتیبانی ما رابطه بسازند. وقتی مشکلی پیش می‌آید، آنها با مهندسان آموزش‌دیده و دارای گواهی سروکار دارند، و می‌دانند که ظرف شش ساعت می‌توان کسی را روی هواپیما داشت، فارغ از اینکه کجا هستید. این نوع چیزها واقعاً تفاوت ایجاد می‌کنند، و چیزی است که ما می‌بینیم در آینده توقع مشتریان خواهد بود.»

{{AD}}

این سطح از خدمات سطح بالایی از اعتماد را بین Gogo و پایگاه مشتریانش برقرار می‌کند که سرعت خام وای‌فای نمی‌تواند جایگزین آن شود. برای بسیاری از دپارتمان‌های پرواز، آرامش خیالی که می‌دانند یک انسان تلفن را جواب می‌دهد و در آشیانه حاضر می‌شود، ارزش بیشتری از مثلاً 59 mbps سرعت اضافی دارد.

{{AD}}

چشم‌انداز بلندمدت

در بلندمدت، شاید مسابقه سرعت به نقطه‌ای از بازده نزولی برسد.

وقتی هر مسافر بتواند ویدیو 4K استریم کند، بعدش چه؟ بهبودهای بیشتر توسط مسافران قابل تشخیص نخواهد بود و بنابراین به‌عنوان یک نکته فروش متوقف خواهد شد.

شرط‌بندی Gogo این است که وقتی تازگی سرعت از بین برود، تقاضا برای قابلیت اطمینان و ارتباط انسانی تنها چیزی خواهد بود که همچنان باقی می‌ماند.