هم‌زمان با ثبت گزارش‌های نهایی ۲۰۲۵ در دفتر مرکزی NTSB، تناقضی از دل داده‌ها بیرون می‌آید.

در نگاه اول، ارقام مربوط به سالی که گذشت نشان‌دهنده پیروزی مهندسی و نظارت‌اند: مجموع حوادث ثبت‌شده تقریباً ۱۰٪ کاهش یافته و سوانح مرگبار بیش از ۱۱٪ کمتر شده‌اند. مهم‌تر اینکه، تعداد جان‌باختگان از ۷۶۳ نفر در ۲۰۲۴ به ۵۵۵ نفر در ۲۰۲۵ سقوط کرده است؛ کاهش قابل‌توجه ۲۷.۳٪ در مرگ‌ومیر.

با این حال، در زیرِ این کاهش دلگرم‌کننده در شمار کشته‌ها آماری نهفته است که باید همه مقامات ناظر را به تأمل وادارد: آسیب‌دیدگی‌ها افزایش یافته‌اند.

در حالی که تعداد مرگ‌ها کاهش یافت، تعداد مجروحان ۴.۲٪ رشد کرد. به زبان فنی ایمنی هوانوردی، این پدیده که به آن «injury conversion» گفته می‌شود نشان می‌دهد که سوانح هوایی بیش‌تر قابل بقا شده‌اند.

{{REC}}

این پیشرفت نشان می‌دهد که گرچه ماشین‌های ما در محافظت از ما بهتر شده‌اند، اما سیستم‌های ما هنوز در جلوگیری از قرار گرفتن در معرض خطر از همان ابتدا ناکام‌اند.

این جدول از صفحهٔ حوادث/سوانح NTSB استخراج شده است:

بارزترین نتیجهٔ ۲۰۲۵ این است که وارد دوره‌ای شده‌ایم که سازهٔ بدنهٔ هواپیما به دژی تبدیل شده است. ما این را در موفقیت‌های «injury-conversion» که سال را مشخص کردند می‌بینیم.

{{AD}}

به فرود اضطراری Delta Connection Flight 4819 در تورنتو اوایل امسال توجه کنید. بدنهٔ هواپیما نابود شد، صحنه‌ای که یک دهه پیش تقریباً با اطمینان به تحقیق «جعبه سیاه» برای یک حادثه با تلفات جمعی ختم می‌شد. در عوض، کابین آن‌قدر سالم ماند که خدمه توانستند تخلیه‌ای به‌صورت کتابی اجرا کنند. نتیجه؟ افزایش در ستون «مصدومان» اما پیروزی در ستون «قابل‌زنده‌ماندن». این محصولِ دهه‌ها پژوهش دربارهٔ مواد ضدحریق و یکپارچگی ریل صندلی‌هاست.

با این حال، ۲۰۲۵ آسیب‌پذیری‌های زیرساخت ترافیک هوایی ما را نیز نمایان کرد. تصادم هوایی روی رودخانه پوتوماک در ژانویه، که شامل یک CRJ700 تجاری و یک Black Hawk نظامی بود، یادآوری کرد که تمام مهندسی ایمنی دنیا نمی‌تواند هواپیمایی را از برخوردی که هرگز ندیده نجات دهد.

با از دست رفتن ۶۷ نفر در آن شبِ تنها، این حادثه به لنگر غم‌انگیز شمار تلفات ۲۰۲۵ تبدیل شد. تحقیقات به کمبودهای نیروی انسانی در ATC و مناطق فاقد ارتباط در مسیرهای پرتردد اشاره کرد.

{{AD}}

نظرِ رایجی که در صنعت وجود دارد این است که ما بیش از حد بر خلبانان برای «دیدن و اجتناب» تکیه می‌کنیم، زیرا سیستم‌های زمینی ما در حال رسیدن به نقطهٔ شکست خود هستند.

ژوئن ۲۰۲۵ یک نقطهٔ عطف هشداردهندهٔ دیگر داشت: اولین از دست‌دادن کامل مرگبار یک Boeing 787 Dreamliner. سقوط تراژیک Air India Flight 171 در احمدآباد رشتهٔ ده‌سالهٔ ایمنی بی‌نقص این هواپیما را پایان داد. در حالی که محققان هنوز در حال تحلیل داده‌ها هستند، این واقعه موجی از شوک را در صنعتی ایجاد کرد که شاید بیش از حد با ایدهٔ هواپیماهای مدرن «فوق‌العاده ایمن» راحت شده بود.

۱,۵۱۷ حادثهٔ ۲۰۲۵ به ما می‌گوید که هنوز بیش از حد سرنوشت را به آزمون می‌گذاریم. ما در کاهش پیامدهای سوانح موفق بوده‌ایم (خاموش‌کننده‌های آتش بهتر، آموزش، نرم‌افزار و غیره)، اما هنوز در پیشگیری از خطاهای انسانی که به این سوانح منجر می‌شوند مهارت نیافته‌ایم.

کاهش تلفات مرهون مهندسان سازندگان این هواپیماها است، اما ادامهٔ رخدادهای نزدیک به برخورد در هوا و نفوذ به باندهای فرود شکست نهادهای مقرراتی است که کنترل‌کننده‌های ما را مدیریت می‌کنند.

{{AD}}

با ورود به ۲۰۲۶ نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که ماشین‌ها همهٔ کار را انجام دهند. باید به خستگی در ATC، شکاف‌های آموزش خلبانان و سیستم‌های راداری فرسوده‌ای که باعث شد ۵۵۵ نفر امسال هرگز به خانه بازنگردند رسیدگی کنیم. ما در زنده‌ماندن پس از سقوط بهتر شده‌ایم؛ اکنون تنها لازم است سخت‌تر کار کنیم تا از وقوع آنها از همان ابتدا جلوگیری کنیم.