این مقاله در اصل در Jetstream Magazine منتشر شده است.

برای بسیاری از علاقه‌مندان به هوانوردی، وفاداری به یک شرکت هواپیمایی از خاطرات کودکی شکل می‌گیرد: یک پرواز اول، نوع هواپیمای مورد علاقه، یا پیوندی ویژه با میراث خانواده. برای Haseeb Khan، این وفاداری فراتر از نوستالژی است. این احساس شخصی‌تر، موروثی و همواره با افتخار در شهر زادگاهش تورنتو به نمایش گذاشته می‌شود.

پیوندهای خانوادگی

علاقهٔ Haseeb به هوانوردی سال‌ها قبل از آنکه در فرودگاه شروع به کار کند شکل گرفت. پدرش نیز در فرودگاه بین‌المللی پیرسون تورنتو (YYZ) کار می‌کرد و سفرهای هواپیما‌نگری بخشی معمول از دوران کودکی او بودند. در میان ترافیک متنوعی که پیرسون می‌دید، توجه Haseeb به یک شرکت هواپیمایی خاص جلب شد: Pakistan International Airlines.

Pakistan International Airlines (PIA)، که زمانی به‌عنوان افتخار پاکستان شناخته می‌شد، تاریخی پر تلاطم داشته است. روزگاری که در زمره بزرگ‌ترین ایرلاین‌های جهان قرار داشت، اعتبار این شرکت طی سال‌ها به‌خاطر فساد و سوءمدیریت آسیب دیده است.

با وجود این چالش‌ها، تاریخ و میراث آن همچنان در دل بسیاری جایگاه ویژه‌ای دارد. برای Haseeb، ارتباط عاطفی‌اش با PIA جنبه‌ای خانوادگی دارد. پدربزرگش، Sheikh Hameed Ahmed Rasheed — که به‌محبت «Dr. Rasheed» خوانده می‌شد — بیش از 25 سال برای این ایرلاین کار کرده و در طول چند دهه مهم آن در بخش‌های مختلف خدمت کرده بود.

Dr. Rasheed

Dr. Rasheed یک مهندس هوافضا بود. حرفه‌اش در پاکستان آغاز شد و سپس او را به بریتانیا کشاند، جایی که برای British Overseas Airways Corporation (BOAC) کار کرد. وقتی Air Marshal Nur Khan برای رهبری PIA منصوب شد، Dr. Rasheed برای پیوستن به شرکت ملی به پاکستان فراخوانده شد. این دوره نقطه‌عطفی برای PIA بود؛ دوره‌ای که اغلب به‌عنوان دوران طلایی آن به‌خاطر رشد شرکت به‌عنوان یک قدرت جهانی به یاد آورده می‌شود.

در ابتدا، Dr. Rasheed به‌عنوان مهندس نگهداری در ناوگان PIA کار می‌کرد. از 1957 تا 1978 او در ورود هواپیماهای جدید مانند Boeing 720 و Airbus A300 نقش داشت و به مسائل فنی هواپیماها هنگام ورود به خدمت رسیدگی می‌کرد. در 1979، او وارد نقش مدیریتی در بخش ایمنی پرواز PIA شد و بعدها به بخش تحقیقات ایمنی زمینی منتقل شد، جایی که تحقیقات متعددی در حیطه تخصص خود انجام داد. کار او محدود به پایگاه PIA در کراچی نبود؛ او همچنین در ایستگاه‌های خارج از کشور از جمله دمشق، سوریه و مالت خدمت کرد. Dr. Rasheed در اواخر دهه 1980 بازنشسته شد و میراثی را بر جای گذاشت که با صعود این ایرلاین پیوند نزدیکی داشت.

گرچه Haseeb هرگز پدربزرگش را ملاقات نکرد، ارتباط ملموس از طریق آثار به‌جا مانده ایجاد شد: عکس‌ها، کارت‌های کارمندی، دفاتر ثبت، اسناد نگهداری، نشان‌ها و شمار بی‌شماری یادگاری‌های دیگر از دهه‌ها در PIA. از طریق آن یادگاری‌ها، Haseeb پیوندی با ایرلاینی برقرار کرد که تاریخ خانوادگی‌اش را سال‌ها پیش از تولد او شکل داده بود.

راه تا رمپ

Haseeb زود فهمید که آینده‌اش در صنعت هوانوردی خواهد بود. وقتی 13 ساله بود، یک کانال YouTube راه‌اندازی کرد و ویدئوهای هواپیما‌نگری منتشر و علاقه‌اش به هوانوردی را مستندسازی می‌کرد. اولین شغل عملی او به‌عنوان متصدی جزئیات هواپیما در Blue Sky Private Plane Company بود؛ نقشی کم‌زرق‌وبرق اما شکل‌دهنده که به او دید نزدیک از هواپیماها و عملیات داد. بعداً به‌عنوان عامل رمپ برای Cargojet در فرودگاه بین‌المللی John C. Munro هامیلتون (YHM) کار کرد. با تحصیل، برنامه‌اش فشرده بود: شیفت‌های رمپ از ساعت 7:30 بعدازظهر تا 7:30 صبح، و پس از آن کلاس‌ها تا ساعت 2 بعدازظهر روز بعد. این یک آزمون استقامت بود، اما Haseeb آن را پذیرفت، تحت‌فشار آرزویش برای عضویت در این صنعت.

در 2022، او به عملیات رمپ در فرودگاه بین‌المللی پیرسون تورنتو (YYZ) پیوست. در عرض یک ماه به سرپرست رمپ ارتقا یافت و روی خطوط هوایی و انواع هواپیماهای مختلف کار کرد. در سن تنها 20 سال، Haseeb همچنان جوان‌ترین سرپرست رمپ است.

Haseeb مشتاق است تا چند مسیر شغلی مختلف را در صنعت هوانوردی باز نگه دارد. در حالی که به‌عنوان سرپرست رمپ در پیرسون کار می‌کند، او همچنین در دوره‌های مهمانداری و دوره‌های عملیات ثبت‌نام کرده است.

با وجود افزایش تجربه‌اش در سرتاسر صنعت، PIA همچنان محور آرزوهای او باقی ماند. این تنها یک ایرلاین نبود که از دور تحسینش کند؛ بلکه ایرلاینی بود که رویای روزی کار کردن برای آن را در سر داشت.

این دلبستگی به‌زودی به‌گونه‌ای شد که نمی‌شد آن را نادیده گرفت.

یک Boeing 777 روی چهار چرخ

قبل از اینکه حتی اولین ماشینش را بخرد، Haseeb پلاک سفارشی‌ای تهیه کرد: «PIA FAN.» وقتی بالاخره یک Toyota RAV4 خرید، ایده تبدیل علاقه‌اش به چیزی قابل‌مشاهده و متحرک شکل گرفت. او می‌خواست طرفداری‌اش را به مرحله بعد ببرد.

با همکاری یک دوست که برادرش مالک چاپخانه‌ای بود، Haseeb یک کاور سفارشی طراحی کرد که از Boeing 777-200LRِ PIA الهام گرفته شده بود. جزئیات دقیق بودند؛ طرح رنگی بازتاب‌دهندهٔ نوارهای سبز و طلایی بود، و Haseeb تا آنجا پیش رفت که شماره ثبت‌های AP-BGY و AP-BGZ را یکی در هر سمت خودرو قرار داد، کاملاً الهام‌گرفته از دو 777-200LRیی که اغلب به تورنتو می‌آمدند. هر دلار از جیب خودش پرداخت شد.

نتیجه چشم‌گیر بود. یک «هواپیما» با تم PIA روی چهار چرخ که در ترافیک تورنتو عبور می‌کرد، چیزی نبود که مردم انتظار دیدنش را داشته باشند. خودرو فوراً توجه‌ها را جلب کرد، نه تنها میان عابران بلکه از سوی خود ایرلاین نیز.

در 2023، PIA تصاویر این خودرو را در کانال‌های رسانه اجتماعی‌اش بازنشر کرد. این دیده‌شدن برای Haseeb بازشناسی غیرمنتظره‌ای به‌همراه داشت، از جمله پوشش خبری محلی که به خودرویی با تم منحصربه‌فرد پرداخت.

شناخته‌شدن توسط PIA

این توجه به‌ویژه قابل‌توجه بود با توجه به شهرت PIA در آن زمان. با وجود انتقادات و چالش‌های عملیاتی ایرلاین پس از سال‌ها سوءمدیریت و فساد، اشتیاق آشکار و بی‌پردهٔ Haseeb برجسته بود. این نه تمسخرآمیز بود و نه تبلیغی پولی؛ بلکه واقعی و صادقانه بود.

پاسخ ایرلاین فراتر از شبکه‌های اجتماعی رفت. PIA از Haseeb دعوت کرد تا برای حضور در Pakistan Travel Mart Expo در کراچی به پاکستان سفر کند. برای کسی که ارتباطش با ایرلاین سال‌ها بود شخصی و عاطفی بود، این حرکت معنای عمیقی داشت.

با دلگرمی از واکنش‌ها، Haseeb به تکمیل این مفهوم ادامه داد. او بعداً خودرو را به‌روز کرد تا با برندینگ جدید PIA هماهنگ شود و یک نمودار زمانی اضافه کرد که پیشرفت ناوگان ایرلاین را نشان می‌داد و انواع هواپیماها را در کنار سال‌هایی که وارد ناوگان شده بودند فهرست می‌کرد.

علاقه، نه تبلیغ

هر جا Haseeb برود، واکنش یکسان است. مردم توقف می‌کنند، زل می‌زنند، سؤال می‌پرسند و عکس می‌گیرند. این خودرو گفتگوهایی میان علاقه‌مندان به هوانوردی و تماشاگران کنجکاو برمی‌انگیزد و انجام کارهای روزمره را به فرصت‌هایی برای صحبت درباره هوانوردی، هویت فرهنگی و میراث PIA تبدیل می‌کند.

با این حال، همه حمایت‌گر نبودند. با توجه به شهرت PIA، Haseeb با سهمی از شک و تردید روبه‌رو شده است. برخی فرض کرده‌اند که اشتیاق او باید انگیزه‌مند شده باشد؛ اینکه او پول گرفته یا مزایایی در ازای وفاداری‌اش دریافت کرده است. Haseeb سریعاً با این روایت مخالفت می‌کند. او تأکید می‌کند که دلبستگی‌اش واقعی است و ریشه در تاریخ خانوادگی و اشتیاق شخصی دارد، نه در دریافت پاداش.

«این راهی است برای ابراز قدردانی نه تنها نسبت به ایرلاینی که خانواده‌ام از آن آمده‌اند، بلکه راهی برای ارج نهادن به تمام کارهایی است که پدربزرگم برای PIA انجام داد. برای او آسان نبود که یک موقعیت مستحکم در United Kingdom را رها کند و به Pakistan بازگردد، و با این حال این‌قدر به PIA کمک کرد. این کمترین کاری است که می‌توانم انجام دهم.» گفت Haseeb.

در تورنتو، Haseeb به‌عنوان «PIA’s Brand Ambassador» شناخته می‌شود، اگرچه این عنوان غیررسمی است. هیچ قراردادی نیست و هیچ مسئولیت رسمی وجود ندارد؛ در عوض این نقش با دیده‌شدن و اشتیاق تعریف می‌شود. از طریق خودرویش، حضور آنلاین و گفتگوهایش، او به‌صورت ارگانیک PIA را در سراسر تورنتو و حتی در گستره بزرگ‌تر آمریکای شمالی تبلیغ می‌کند.

آینده

نگاهی به آینده، Haseeb نسبت به آینده PIA خوشبین باقی مانده است، به‌ویژه در میانه خصوصی‌سازی مستمر ایرلاین. در دسامبر 2025، دولت پاکستان 75% سهام حامل پرچم ملی را به Arif Habib Group به قیمت $482 million فروخت. این گروه کنترل عملیات و دارایی‌های PIA را به‌دست آورد در حالی که دولت 25% مالکیت را حفظ کرد و بیشتر بدهی‌های سابق را برعهده گرفت. با اینکه هیجان‌انگیز است، Haseeb می‌پذیرد که بهبود PIA زمان خواهد برد. با این حال، او مطمئن است که ایرلاین می‌تواند به جایگاه سابق خود بازگردد، به‌ویژه با توجه به برنامه‌های Arif Habib Group برای حفظ و توسعه برند محبوب PIA.

در مورد آینده خود، Haseeb امیدوار است که علاقه‌اش روزی او را به نقطه‌ای برساند که همه‌چیز کامل شود. اگر فرصتی در کانادا یا ایالات متحده پدید آید، او دوست دارد برای PIA کار کند، به‌ویژه در عملیات زمینی، ایمنی پرواز یا مدیریت. این ادامه‌ای بر میراث خانوادگی خواهد بود، میراثی که چندین دهه پیش در سالن‌های مهندسی یک ایرلاین ملی رو به رشد آغاز شد.

برای حالا، ادای احترام او همچنان در حرکت است، توجه‌ها را جلب می‌کند و هر جا می‌رود گفت‌وگوها را آغاز می‌کند. این یادآور این است که برای برخی، ایرلاین‌ها میراث‌های زنده‌ای هستند که توسط کسانی که حاضر به اجازه دادن برای محو شدن داستان‌هایشان نیستند، ادامه می‌یابند.