مونیخ، آلمان - هوای سنگین زمستانی همراه با فروپاشی بی‌سابقه در لجستیک خدمات زمینی باعث شد تقریباً 600 مسافر این هفته شبانه داخل هواپیماها در فرودگاه مونیخ (MUC) گرفتار شوند و موجی عظیم از انتقادها درباره حقوق مسافران و مدیریت فرودگاه به وجود آید.

این مرکز باواریایی که معمولاً بابت کارآمدی‌اش تحسین می‌شود، اکنون با رسیدن به مرحله تحقیق رسمی مواجه است، پس از آن‌که گفته شد کارکنان زمینی در پایان شیفت‌های خود به خانه رفته‌اند و چندین هواپیمای مملو از مسافر را در وضعیتی از بلاتکلیفی عملیاتی رها کرده‌اند.

{{AD}}

شبی در «سرزمین هیچ‌کس»

مسافران چندین پرواز بلندمدت و میان‌برد، که عمدتاً توسط Lufthansa اجرا می‌شدند، گزارش دادند که بیش از ده ساعت داخل هواپیما نگه داشته شدند.

مسافران صحنه‌هایی از خشم رو به افزایش را توصیف کردند؛ منابع غذا و آب رو به اتمام گذاشته بود و خدمه کابین مجبور بودند توضیح دهند که به‌دلیل نبود کارکنان زمینی قادر به اجازه دادن به کسی برای پیاده شدن از هواپیما نیستند چون هیچ‌کس برای نصب پل هواپیما یا آوردن پلکان در دسترس نبود.

گزارش‌ها حاکی است که در اوج آشفتگی کارکنان خدمات زمینی، بسیاری از آن‌ها که توسط پیمانکاران ثالث استخدام شده‌اند، صرفاً در پایان شیفت‌های برنامه‌ریزی‌شده خود کارت خروج زدند.

بدون تیم‌های جایگزین برای به‌عهده گرفتن مسئولیت، توانایی فرودگاه در انجام عملیات "چرخش" هواپیماها از بین رفت.

{{REC}}

رهبری فرودگاه شکست را پذیرفت

در بیانیه‌ای تلخ که امروز، 27 فوریه 2026، منتشر شد، مدیریت فرودگاه مونیخ اعتراف کرد که اختلال در ارتباطات فاجعه‌بار بوده است.

سخنگوی فرودگاه در گفت‌وگو با رسانه‌ها اظهار داشت:

«هماهنگی بین فرودگاه، خطوط هوایی و خدمات زمین‌گردانی آن‌طور که باید کار نکرد.»

اپراتور فرودگاه شدت رنجی را که 600 مسافر متحمل شدند، پذیرفت؛ بسیاری از آن‌ها مجبور شدند در صندلی‌های خود بخوابند در حالی که هواپیماها چند صد یاردی از ترمینال متوقف شده بودند.

نگاهی به آینده، فرودگاه عذرخواهی کوتاه اما روشنی را صادر کرد:

«فرودگاه مونیخ می‌گوید دفعه بعد بهتر عمل خواهد کرد.»

{{AD}}

واکنش صنعت

تحلیلگران هوانوردی این حادثه را نشانه‌ای از یک مشکل ساختاری بزرگ‌تر در هوانوردی اروپا می‌دانند: کاهش منابع خدمات زمینی.

در حالی که خطوط هوایی و فرودگاه‌ها سرمایه‌گذاری زیادی در رابط‌های دیجیتال و هواپیماهای جدید کرده‌اند، نیروی کار دستی لازم برای یخ‌زدایی بال یا راندن تراکتور هواپیما همچنان «پاشنه آشیل» صنعت است.

«وقتی 600 نفر داخل لوله‌های فلزی در دید ترمینال گرفتار شده‌اند، این فقط یک تأخیر ناشی از هوا نیست؛ این یک شکست مدیریتی است،» یکی از مشاوران صنعت گفت. «این‌که کارکنان ‘به خانه رفتند’ نشان‌دهنده عدم وجود برنامه تداوم کامل برای عملیات نامنظم (IROPS) است.»

Lufthansa، حامل اصلی تحت‌تاثیر قرارگرفته، انتظار می‌رود با ادعاهای جبران قابل‌توجهی تحت مقررات EU261 روبه‌رو شود.

در حالی که معمولاً هوا به‌عنوان یک «شرایط فوق‌العاده» در نظر گرفته می‌شود که شرکت‌های هواپیمایی را از پرداخت غرامت معاف می‌کند، ناتوانی در پیاده کردن مسافران به‌دلیل کمبود کارکنان ممکن است تحت این مصونیت قرار نگیرد.

عملیات هوایی تحت تأثیر 

این حادثه دامنه‌ای از عملیات را تحت تأثیر قرار داد، از مسیرهای بلندپایه طولانی تا خطوط تغذیه‌ای منطقه‌ای حیاتی.

مسافران Lufthansa Flight LH768 به سنگاپور یکی از طاقت‌فرساترین انتظارها را تجربه کردند، چرا که پهن‌پیکر Airbus A350-900 در حالی که ظرفیت خدمات زمینی ناپدید شده بود، ثابت ایستاده بود.

صحنه‌های مشابهی در مسیرهای کوتاه‌برد به کپنهاگ و گدانسک رخ داد، جایی که هواپیماهای نشیمن‌بار باریک‌پیکر بدون پشتیبانی یخ‌زدایی رها شدند.

بخش منطقه‌ای نیز به همان اندازه فلج شد.

Air Dolomiti که زیر برند Lufthansa فعالیت می‌کند، شاهد گیر افتادن دو فروند از Embraer ERJ-195 خود بر روی تاکسی‌وی‌ها بود، زیرا هیچ کاریگر در دسترس برای راه‌اندازی پل‌های هواپیما وجود نداشت تا آن‌ها را به ترمینال بازگرداند.

گرفتاری روی سطح فرودگاه مونیخ:

{{AD}}

با نشستن برف باواریایی، فشار تازه‌ای برای رهبری عملیاتی مونیخ آغاز شده است.

این حادثه اعتبار فرودگاهی را که به‌طور مداوم در فهرست بهترین‌های جهان قرار دارد، خدشه‌دار کرده است و نشان می‌دهد که امکانات پنج‌ستاره ترمینال وقتی مکانیزم پایه خدمات زمینی از کار می‌افتد، اهمیت چندانی ندارد.

برای 600 مسافری که شب خود را درِ «سرزمین هیچ‌کس» تنگ و نامناسب گذراندند، وعده «بهتر شدن» صرفاً اولین قدم در مسیر طولانی بازسازی اعتماد مسافران است.

این‌که آیا این شکست به الزام‌های سخت‌گیرانه‌تر کاری برای پیمانکاران ثالث منجر خواهد شد یا نیاز به بازنگری کامل در پروتکل‌های نیروی اضطراری وجود دارد، هنوز مشخص نیست.

با این حال، همزمان با ادامه دست‌وپنجه نرم‌کردن صنعت هوانوردی با کمبود نیروی کار پسابرنامه‌ریزی همه‌گیری و آب‌وهوای فزاینده ناپایدار، «شب روی سطح فرودگاه» مونیخ به‌عنوان هشداری روشن عمل می‌کند: فناوری و زیرساخت‌ها تنها به اندازه افرادی که قرار است آن‌ها را اداره کنند قابل اعتماد هستند.